Η δική σας εκδήλωση Ετήσιο πρόγραμμα εκδηλώσεων του T.A.F. / The Art Foundation ( αρχείο pdf)
  • στην πόλη
  • performance
10 05 2017 Έως 14/5/2017

Ζωή Δημητρίου / Peregrinus

tags: performance

Στο πλαίσιο του FFF4 / Εκτός Στέγης

Ένα βαν. Με τα τζάμια καλλυμένα. Από εδώ ξεκινά το Peregrinus. Η Ελληνίδα χορογράφος με τη μινιμαλιστική καλλιτεχνική γλώσσα και την κοινωνικά και πολιτικά καίρια αφηγηματικότητα γύρω από αρχετυπικές έννοιες, όπως η δοκιμασία, μας ζητά να επιβιβαστούμε και να γίνουμε συνοδοιπόροι της στο άγνωστο.

Σε παγκόσμια πρεμιέρα στη Στέγη, το Peregrinus έχει για τίτλο μια λατινική λέξη που έχει επιδεχτεί πλήθος ερμηνειών: «προσκυνητής» αλλά και «περιηγητής», «ξένος» αλλά και «ταξιδιώτης», «αυτός που έρχεται από κάπου αλλού» αλλά και «προσωρινός κάτοικος». Με τη σειρά του, ο όρος peregrinatio περιγράφει τη συνθήκη του «να είσαι ή να ζεις μακριά από τον τόπο σου».

Κι ενώ στο You May! η Δημητρίου ανίχνευσε τα περιθώρια ρίσκου μέσα στην αυστηρή δομή της σημερινής κοινωνίας, τώρα διερευνά ζητήματα φυγής και ξενιτιάς, ακούσιας περιπλάνησης και επιβεβλημένου νομαδισμού. Γιατί τέτοιες ιστορίες-μαρτυρίες, τις οποίες η χορογράφος κατέγραψε μέσα από συνεντεύξεις και έρευνα, ακούγονται στο σκοτεινό φορτηγάκι μέχρι αυτό να φτάσει στον προορισμό του, που είναι μια εγκατάσταση-λαβύρινθος. Εκεί, θεατές και περφόρμερ, μέσα από περίπλοκες διαδρομές και αδιέξοδα, γίνονται συνοδοιπόροι σε μια περιπατητική εμπειρία άμεσα συνυφασμένη με το μετέωρο βηματισμό του ατόμου σε εποχές μεγάλων κρίσεων.

Τι συμβαίνει όταν η άρνηση είναι το σημείο εκκίνησης ενός ταξιδιού; Τι σημαίνει «άρον τον κράββατόν σου και περιπάτει» όταν κανένα θαύμα δεν διαφαίνεται να συμβεί εκεί όπου θα φτάσεις; Τι γίνεται όταν ζητείται από το σώμα σου να περπατήσει, μολονότι εκείνο το μόνο που θέλει είναι να μείνει ακίνητο;

Ο Βρετανός ερευνητής του θεάτρου και της περφόρμανς, Joe Kelleher, υπογράφει τη δραματουργία της παράστασης και τρεις εξαιρετικοί Έλληνες καλλιτέχνες συμμετέχουν στο εγχείρημα: Εύα Μανιδάκη (σκηνικά και κοστούμια), Ελευθερία Ντεκώ (φωτισμοί) και Coti K (ηχητικό περιβάλλον).

συντελεστές

Σύλληψη, Καλλιτεχνική Διεύθυνση, Χορογραφία & Performance: Ζωή Δημητρίου

Δραματουργία: Joe Kelleher

Σκηνικά & Κοστούμια: Εύα Μανιδάκη

Φωτισμοί: Ελευθερία Ντεκώ

Σχεδιασμός Ήχου: Coti K.

Καλλιτεχνικός Σύμβουλος: Peter Von Salis

Έρευνα & Συνεντεύξεις: Μπετίνα Παναγιωτάρα, Ζωή Δημητρίου

Προεπισκόπηση Χώρου: Δημήτρης Χαλκιαδάκης

Συνεργάτης Αρχιτέκτονας: Ευθύμιος Δούγκας

Βοηθός Χορογράφου: Ανδρονίκη Μαραθάκη

Βοηθός Σκηνογράφου: Μυρτώ Μεγαρίτου

Σχεδιασμός Παραγωγής: Κωνσταντίνος Σακκάς

Συνεργάτης Παραγωγής: Λία Πρεντάκη

Εκτέλεση Παραγωγής: Άννα Τσαπάρα

Οργάνωση Παραγωγής: Delta Pi

Παραγωγή: Στέγη Ιδρύματος Ωνάση / Fast Forward Festival

Με την υποστήριξη: Firkin Crane (Ιρλανδία), Laban Theatre (Λονδίνο), Metal Southend (Σάουθεντ), Κέντρο Μελέτης Χορού Ι. & Ρ. Ντάνκαν (Αθήνα)

Παγκόσμια πρεμιέρα: Στέγη Ιδρύματος Ωνάση / Fast Forward Festival

Θερμές ευχαριστίες: Nicholas Minns, Andrew Delany, Ειρήνη Αλεξίου, Μαρία Δούρου, Λία Πρεντάκη, Βενιαμίν Μιζάν

διαβάστε περισσότερα

Η Ζωή Δημητρίου, αριστούχος απόφοιτος της Κρατικής Σχολής Ορχηστικής Τέχνης, συνέχισε τις σπουδές της με υποτροφία του Ιδρύματος Ωνάση στη σχολή της Trisha Brown στη Νέα Υόρκη.

Στο You May!, που ήταν η προηγούμενη δουλειά της στη Στέγη, το 2012, η Δημητρίου ανίχνευε τα όρια της ανοχής και τα περιθώρια ρίσκου μέσα στην αυστηρή δομή της σημερινής κοινωνίας, αντλώντας έμπνευση από την αριστουργηματική ταινία La Jetée (1962) του πρωτοπόρου Γάλλου κινηματογραφιστή Chris Marker.

Στο In the Process of (2010), μια από τις προηγούμενες δουλειές της Ζωής Δημητρίου, ένας άνδρας και μία γυναίκα διαπραγματεύονταν τις πολλαπλές εκδοχές του τέλους της σχέσης τους, με εξήντα ξύλινα στεφάνια ρυθμικής να παρεμβαίνουν στη δράση, άλλοτε βοηθώντας, άλλοτε δυσχεραίνοντας τη σχέση του ζευγαριού και άλλοτε πάλι αποτελώντας τους μοναδικούς πρωταγωνιστές της σκηνικής δράσης.

Ένα από τα πρόσφατα έργα της, με τίτλο The Chapter House (2014), είναι βασισμένο σε πέντε προηγούμενες χορογραφίες της, «πειραγμένες» όμως με ψηφιακά μέσα και βάσει ενός σύνθετου αλγοριθμικού λογισμικού. Το έργο εγκωμιάστηκε ως ένα σύγχρονο τελετουργικό και μια άκρως πρωτότυπη εκδοχή του τι σημαίνει ρετροσπεκτίβα για έναν καλλιτέχνη.

Το πρώτο στάδιο του Peregrinus αναπτύχθηκε μέσα από residencies στο Blank Canvas Residency του Firkin Crane της Ιρλανδίας και στο Κέντρο Χορού Ντάνκαν στην Αθήνα.

Δραματουργός στο Peregrinus είναι ο Βρετανός ερευνητής του θεάτρου και καθηγητής του πανεπιστημίου Roehampton, Joe Kelleher, συγγραφέας, μεταξύ άλλων, του The Illuminated Theatre: Studies on the Suffering of Images (Routledge 2014) και, σε συνεργασία με τον Nicholas Ridout, τους Claudia και Romeo Castellucci, καθώς και την Chiara Giudi, του The Theatre of Societas Raffaello Sanzio (Routledge 2007).

Σε ό,τι αφορά τον αινιγματικό τίτλο του έργου, στα πρώτα χρόνια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (30 π.Χ. – 212 μ.Χ.), με τον όρο peregrini (πληθ. του peregrinus, ετυμ. “per” +“ager”, δηλ. «εξωτερικό, από έξω» + «αγρός, χώρα») χαρακτηρίζονταν οι κάτοικοι της Ρώμης που δεν ήταν Ρωμαίοι πολίτες. Λόγω του μεγάλου αριθμού τους, δημιουργήθηκε ο θεσμός του praetor peregrinus (πραίτορας των ξένων), που ήταν αρμόδιος για διαφορές είτε μεταξύ Ρωμαίων και ξένων κατοίκων είτε μεταξύ αποκλειστικά και μόνο ξένων.

Περισσότερες πληροφορίες: Στέγη Γραμμάτων & Τεχνών

tags: performance