Τα Πλαστικά Λουλούδια ανθίζουν

bloggerGeorgina Kappa 1.3.2013
τέχνες-πολιτισμός

Οι Plastic Flowers άνθισαν πριν από λίγα χρόνια στην πόλη της Θεσσαλονίκης. Ξεκινώντας ως σόλο πρότζεκτ του Γιώργου Σαμαρά, σήμερα παρουσιάζονται στις ζωντανές εμφανίσεις τους με την μορφή ντουέτου.

Ο Γιώργος και ο Άγγελος είναι δύο φίλοι που συγκατοικούν, σπουδάζουν (Γερμανική Φιλολογία και Διοίκηση Επιχειρήσεων αντίστοιχα) και γουστάρουν να κάνουν μουσική. Πρόσφατα κυκλοφόρησε το τελευταίο τους EP Aftermath σε μορφή βινυλίου, ενώ ήδη έχουν κυκλοφορήσει άλλα δύο EP και ορισμένα singles. Ο ήχος τους φανερώνει την διάθεσή τους για πειραματισμό, αλλά και την συνεχή εξέλιξη της μουσικής τους ταυτότητας. Αυτές τις ημέρες ετοιμάζουν βαλίτσες για την πρώτη τους μεγάλη περιοδεία σε Ευρώπη και Αμερική.

Λίγο πριν ταξιδέψουν εκτός ελληνικών συνόρων, βρέθηκαν στην Αθήνα για ένα και μοναδικό live στο Bios που φυσικά παρακολούθησα. Έκτοτε έχω κολλήσει με το κομμάτι In You I’m Lost! Πριν πάρουν το τρένο της επιστροφής, μιλήσαμε για τα πάντα.

Πώς προέκυψε η ονομασία Plastic Flowers;

Γ: Ουσιαστικά προέρχεται από το τραγούδι Plastic flowers των The Wake και το Fake plastic trees των Radiohead. Ωστόσο, εάν μπορούσα τώρα να κάνω μπάντα, σίγουρα δεν θα την ονόμαζα Plastic Flowers. Με ξενέρωσε το γεγονός ότι αφού εμφανίστηκα στον χώρο του ίντερνετ, εμφανίστηκε αμέσως μετά ένας Αμερικάνος με το ίδιο όνομα. Γνωριστήκαμε κιόλας μέσω διαδικτύου. Ξενέρωσα πάρα πολύ γιατί το όνομα το είχα σκεφτεί από το 2008. Δεν ήξερα μουσική τότε, αλλά ήξερα ότι θα κάνω μια μπάντα με αυτό το όνομα (γελώντας). Αυτός, λοιπόν, έβγαλε ένα πολύ καλό κομμάτι, το Drive me home, που δικαιολογημένα πήγε πολύ καλά στην underground σκηνή. Μπήκε μέχρι και στο Pitchfork. Εμείς κάναμε πιο αργά βήματα με αποτέλεσμα να γίνει πρώτα αυτός γνωστός με το συγκεκριμένο όνομα.

Ποιο όνομα θα δίνατε τώρα στο συγκρότημα;

Γ: Πιθανότατα θα δίναμε το όνομα του ντράμερ μας και θα το ονομάζαμε «Ο Κυριάκος ο Ξεφτίλας». Είναι μία από τις τρελιάρικες ιδέες μας όταν κάνουμε πρόβα και το γυρνάμε μερικές φορές σε μπουζούκια. Έχουμε γράψει και ένα ομώνυμο τραγούδι (γέλια).

Πώς ξεκίνησε η μπάντα και ποιες αλλαγές έχουν σημειωθεί από τότε;

Γ: Στα τέλη του 2010 είχαμε ξεκινήσει να ηχογραφούμε ένα δίσκο. Εγώ έκανα τις συνθέσεις και ένας καλός μου φίλος συμμετείχε στα τύμπανα. Κάλεσα άλλους τρεις μουσικούς να συνεισφέρουν με βιολί, τσέλο και σαξόφωνο. Έτσι, αρχές του 2011, κυκλοφόρησε το Meltdown, το πρώτο EP. Στην Ελλάδα δεν βρήκαμε καμία ανταπόκριση σε πρώτη φάση οπότε άρχισα να στέλνω συνεχώς στο εξωτερικό. Μετά από ένα σημείο άρχισαν να γράφουν κάποια πολύ καλά blogs για εμάς και έτσι φτάσαμε στο καλοκαίρι που μπήκαμε στο The Guardian.

Α: Με τον Γιώργο γνωριζόμασταν από πριν γιατί είχαμε κοινούς φίλους. Το καλοκαίρι του 2011 ξεκινήσαμε την συνεργασία μας ουσιαστικά για να κάνουμε ορισμένα live. Αυτή τη στιγμή έχουμε καταλήξει να είμαστε τρία άτομα που παίζουμε και ηχογραφούμε. Ουσιαστικά μετράμε ένα χρόνο που αρχίσαμε να ηχογραφούμε μαζί και να βγάζουμε υλικό.

Διαβάζοντας διάφορες κριτικές για τον δίσκο σας, είδα ορισμένους χαρακτηρισμούς για την μουσική σας με τους οποίους δε συμφωνώ. Χωρίς να θέλω να βάλετε κάποια ταμπέλα, πώς θα την χαρακτηρίζατε εσείς;

Γ: Νομίζω ότι ανήκουμε στο dream pop κίνημα που έχει ξεκινήσει από την Αμερική. Επειδή ο ήχος μας αλλάζει συνεχώς, γι’ αυτό δεν μπορούμε καν να αυτοχαρακτηριστούμε με ένα σαφή όρο και όντως είναι κάπως δύσκολο να ενταχθούμε σε κάποια συγκεκριμένη κατηγορία. Στο τελευταίο EP, για παράδειγμα, δουλέψαμε με πιο ηλεκτρονικά μέσα. Από εκεί που ήταν δικές μου οι συνθέσεις και εξελίχθηκαν με την συνεργασία μου με τον Άγγελο, πλέον οι συνθέσεις μας ωριμάζουν και με βάση το live στοιχείο τώρα που έχει προστεθεί και ο Κυριάκος, ο τρίτος της παρέας.

Πώς δουλέψατε για το Aftermath;

Α: Όλα τα κομμάτια βγήκαν πολύ αυθόρμητα. Είχαμε κι άλλο υλικό. Αλλά μετά είδαμε ότι πήγαινε για LP και κόψαμε τρία, τέσσερα κομμάτια. Πειραματιζόμαστε πάρα πολύ και δεν κολλούσαν όλα σαν ήχος.

Γ: Δουλέψαμε οι δυο μας κυρίως. Αλλά μας στήριξε πάρα πολύ και ο παραγωγός μας, ο Παναγιώτης Παπαγιαννόπουλος, που μένει στο Λονδίνο. Αν δεν ήταν αυτός, πολλά από αυτά που έχουμε κάνει μέχρι στιγμής, δεν θα μπορούσαν να γίνουν.

Ποιες είναι οι εμπνεύσεις για τους στίχους των τραγουδιών σας; Στο Sinking ship/Vanished crew, για παράδειγμα, περιλαμβάνετε ακόμη και απόσπασμα από ένα λόγο του Θ. Πάγκαλου.

Γ: Ενώ οι συνθέσεις γίνονται από κοινού, οι στίχοι είναι δικοί μου. Όσο ήμουν μόνος μου, έγραφα επηρεασμένος από την πολιτική σε όλα τα κομμάτια. Ξαφνικά, από την στιγμή που γίναμε ντουέτο, επεκτάθηκαν οι ορίζοντές μου. Δεν με ενδιαφέρει πλέον να βγάζω τόση αντίδραση στον στίχο. Πρώτη φορά τώρα έγραψα τραγούδι για την αγάπη, το Empty eyes. Βέβαια, ακόμα υπάρχουν πολιτικά τραγούδια, όπως το Populists.

Ποιες είναι οι μουσικές επιρροές σας; Τι ακούγατε μεγαλώνοντας που σας έκανε να θέλετε να ασχοληθείτε με την μουσική;

Γ: Μεγάλωσα με πολύ διαφορετικά ακούσματα G. Bregovic, Δ. Σαββόπουλο, The Beatles. Ύστερα ο πατέρας μου με μύησε στους King Crimson. Μετά τα 18 άρχισα να αλλάζω μουσικά.

Α: Μουσικά με αντιπροσωπεύει πιο πολύ η μουσική του ’60 και του ’70. Αλλά γενικά, δεν έχω θέμα. Νομίζω ότι το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να ακούς τα πάντα.

Τι ακούσματα έχετε αυτόν τον καιρό;

Α: Στο σπίτι έχουμε πικάπ και προς το παρόν έχουμε ένα περιορισμένο αριθμό βινυλίων. Όλα τα άλμπουμς τα έχουμε μάθει απ’ έξω.

Γ: Ψαχνόμαστε και πολύ μέσω ίντερνετ για καινούριες μπάντες και καλλιτέχνες. Grimes, Swans, Coma Cinema, Hundred Waters είναι μερικοί από αυτούς που ξεχωρίζουμε. Και οι WU LYF. Έβγαλαν έναν εξαιρετικό δίσκο πέρυσι και δυστυχώς διαλύθηκαν. Είχαν πολλά να δώσουν.

Μιλήστε μου για την επερχόμενη περιοδεία σας σε Ευρώπη και Αμερική.

Α: Στις 6 Μαρτίου φεύγουμε για Λισαβόνα και δίνουμε 7 live σε 5 ημέρες εκεί, αλλά και σε άλλες πορτογαλικές πόλεις. Μετά, πετάμε για Αμερική. 12-17 Μαρτίου θα είμαστε στο Φεστιβάλ South by Southwest (SXSW) που γίνεται στο Τέξας. Είναι showcase συναυλίες που γίνονται σε όλη την πόλη. Τα επίσημα ονόματα που παίζουν είναι γύρω στα 400! Εκεί θα κάνουμε την επίσημη συναυλία μας για το φεστιβάλ και θα πραγματοποιηθούν και άλλες δύο σε συνεργασία με εξωτερικούς συνεργάτες. Έπειτα πάμε ανατολικά. Ρίτσμοντ, Βαλτιμόρη, Φιλαδέλφεια, Νέα Υόρκη, Ουάσιγκτον και Βοστώνη. Και ακολουθεί το Λονδίνο.

Γ: Υπάρχει μια πιθανότητα να κάνουμε και ένα tour σε πέντε πόλεις στην Γερμανία. Το συζητάμε ακόμα.

Πότε προβλέπεται ο πρώτος ολοκληρωμένος δίσκος σας;

Γ: Το καλοκαίρι θα είναι έτοιμος. Ετοιμάζουμε 10 νέα κομμάτια τα οποία ηχογραφούμε αυτή την εποχή. Προς το παρόν είμαστε σε συζητήσεις μόνο με labels από το εξωτερικό. Δεν το έχουμε αποφασίσει ακόμα, αλλά υπάρχει μια περίπτωση να το ονομάσουμε Ghosts. Υποσχόμαστε, πάντως, ότι ο δίσκος που θα βγει θα είναι ότι καλύτερο μπορούν να δείξουν οι Plastic Flowers αυτή την εποχή. Επίσης, σκεφτόμαστε να βγάλουμε και το προηγούμενο EP σε special edition. Ο Diogo Soares (ιδιοκτήτης της δισκογραφικής εταιρείας Cakes & Tapes) είναι ο πιο εντυπωσιακός άνθρωπος με τον οποίο έχουμε συνεργαστεί. Πέρυσι, λοιπόν, μας είχε προτείνει να κάνουμε ένα special edition για το Natural Conspiracy που είχε βγει σε κασέτα. Έχει ήδη βρει γύρω στις 20 ξύλινες θήκες φτιαγμένες από ιτιά, αν κατάλαβα καλά, στις οποίες θα σκαλίσουμε πάνω το όνομα του άλμπουμ. Θα είναι τελείως DIY, όλα χειροποίητα. Και θα έχει μέσα την κασέτα με ένα μικρό booklet με τους στίχους.

Δείτε το επίσημο βιντεοκλίπ των Plastic Flowers για το τραγούδι Dead Promises σε σκηνοθεσία των the cOre.

Δείτε τους Plastic Flowers στους ''δράστες''

tags: blogging / μουσική / πρόσωπα