Νιλέτα Κοτσίκου (Αρχιτέκτονας, blogger)

bloggerGeorgina Kappa 1.12.2012
τέχνες-πολιτισμός

Νιλέτα Κοτσίκου

Πολυτάλαντη και πολυάσχολη, μοιράζει το χρόνο της ανάμεσα στις μεγάλες της αγάπες. Σπούδασε αρχιτεκτονική και ξεκίνησε να ασχολείται με την φωτογραφία και τα blogs, επειδή ήθελε να βρει μια διέξοδο προσωπικής έκφρασης. Μας εκμυστηρεύεται πως αναζητά ομορφιά και ενδιαφέροντα στοιχεία σε σημεία όπου οι άλλοι περνούν αδιάφορα. Μπορείτε να γνωρίσετε τη Νιλέτα μέσα από το προσωπικό της μπλογκ ni.ko και να έρθετε σε επαφή με τη δουλειά της μέσω του blog [imatiothίi], το οποίο έχει και σελίδα στο Facebook. Πρόσφατα απέκτησε τη δική της στήλη στο site της Lifo.gr.

- Αρχιτεκτονική, Φωτογραφία, Blogging.Τι σου προσφέρει η ενασχόλησή σου με καθένα από αυτά; Υπάρχουν κοινά σημεία ανάμεσά τους;

Η αρχιτεκτονική και η φωτογραφία μου προσφέρουν σίγουρα χαρά, αλλά πολλές φορές με πιέζουν επίσης και με σπρώχνουν στο να πάω ένα βήμα παραπέρα, να δοκιμάσω κάτι καινούριο, να βγω από την ευκολία μιας κατάστασης και να παλέψω για κάτι διαφορετικό. Το blogging περισσότερο θα έλεγα ότι αποτελεί ένα μέσο, ώστε να επικοινωνήσω αυτά που κάνω με τους άλλους, αβίαστα και γρήγορα. Περισσότερο δηλαδή το αντιμετωπίζω σαν εργαλείο και όχι ως αυτοσκοπό.

- Πώς ξεκίνησε η [imatiothίi];

Η imatioθiki ξεκίνησε με κάποιες ώρες ελεύθερου χρόνου που παρουσιάστηκαν στο πρόγραμμά μου, με αρκετή περιέργεια για το πώς σκέφτονται και οργανώνουν τον χώρο τους οι άλλοι, αλλά και με την ιδέα να μεταφράσω στην ελληνική πραγματικότητα αυτό που με τόσο χαρά παρακολουθούσα σε ξένα αντίστοιχα sites.

- Ποιος είναι ο ρόλος της αισθητικής στην καθημερινότητά μας;

Η αισθητική για εμένα είναι η ισορροπία ανάμεσα στο επιθυμητό, ή αυτό που ποθούμε, και στο επιτρεπτό. Είναι η σωστή διαχείριση του ωραίου, που τελικά δεν μας ικανοποιεί μόνο οπτικά, αλλά και πρακτικά. Συνεπώς, δεν μπορώ να πω αν ο ρόλος της αισθητικής είναι σημαντικός ή όχι στην καθημερινότητά μας, γιατί πάντα υπάρχει και πάντα θα υπάρχει. Απλά η αισθητική είναι υποκειμενική, πράγμα που την κάνει να μην γίνεται πάντα αντιληπτή.

- Τι συνθέτει αυτό που ονομάζουμε «προσωπικό στυλ»;

Το μέσα μας. Τίποτα άλλο. Προσωπικό στυλ είναι, νομίζω, ο χαρακτήρας μας, οι παραξενιές μας, οι αντιδράσεις μας, οι ενοχές μας και οι ανασφάλειές μας, τα θέλω μας και τα όνειρά μας. Και όλα αυτά γίνονται αντιληπτά από τους γύρω μας ως το προσωπικό μας στυλ.

- Ποια γνωστή προσωπικότητα ξεχωρίζεις για το στυλ της;

Μάλλον καμία. Ξεχωρίζω πολλές προσωπικότητες, όμως για τις αρετές τους, και με συναρπάζει να συναντώ ανθρώπους που είναι πραγματικά αξιόλογες προσωπικότητες. Το στυλ έχει πολύ ενδιαφέρον, αλλά είναι ένα πυροτέχνημα και ένα περιτύλιγμα ταυτόχρονα. Όμως μια έντονη προσωπικότητα όχι μόνο μένει, αλλά μπορεί και να επηρεάσει εις βάθος καταστάσεις και ανθρώπους. Και αυτό είναι πραγματικά ξεχωριστό.

- Ένα επαγγελματικό σου όνειρο που θα ήθελες να πραγματοποιηθεί σύντομα.

Θα ήθελα πολύ να ταξίδευα σε άλλες ελληνικές πόλεις και να συναντούσα, και να φωτογράφιζα φυσικά, ανθρώπους που ασχολούνται με επαγγέλματα που δεν τα συναντάς σε μεγάλες πόλεις τόσο εύκολα ή που εκλείπουν. Εύχομαι να τα καταφέρω κάποια στιγμή.

- Πρότεινέ μας ορισμένα blogs.

Είναι πάρα πολλά, τόσα που σίγουρα θα ξεχάσω από τα καλύτερα. Τις Τζελαφλόρες, το Like Sunshine in my Eyes, το Aufrais, το Cloudline Chic Flows και το Pasta Flora.

- Με ποια τραγούδια επενδύεις μουσικά την συγκεκριμένη περίοδο της ζωής σου;

Έτυχε να παρευρεθώ πρόσφατα σε μια συναυλία στην Θεσσαλονίκη που έδωσε μια μπάντα από μια εκκλησία του Λονδίνου, τη Hillsong Church. Έχει πλάκα γιατί ο κόσμος πιστεύει ότι η χριστιανική μουσική είναι βαρετή. Ε, στη συγκεκριμένη συναυλία δεν νομίζω να κάθισε κανείς στην καρέκλα του παραπάνω από ένα λεπτό.

- Ποια ταινία θεωρείς ότι έχει ιδιαίτερη αισθητική;

Το «Io sono l'amore» του Luca Guadagnino νομίζω έχει συσσωρευμένες υπέροχες εικόνες. Είχα μείνει με το στόμα ανοιχτό όταν την παρακολουθούσα. Η αρχιτεκτονική, η φωτογραφία, τα ρούχα, η μουσική, το φαγητό. Από πλευράς αισθητικής την θεωρώ αριστούργημα.

- Ένα κτίριο στην Αθήνα που σε εμπνέει.

Είναι ένα σπίτι που συναντάω κάθε φορά στον Λυκαβηττό περπατώντας από το γραφείο που εργάζομαι προς το κέντρο, που πραγματικά είναι εκπληκτικό. Νομίζω κατοικεί εκεί ένα ηλικιωμένο ζευγάρι. Έχει αρκετά ψηλούς ορόφους, 2 συνολικά, και φυτά που σκαρφαλώνουν στην όψη του. Πάντα βλέπω το ζευγάρι από το παράθυρο να χαζεύουν τηλεόραση ή να κοιτάνε έξω από το παράθυρό τους και μπαίνω στον πειρασμό να τους χαιρετήσω και να τους ζητήσω να μπω μέσα να δω και τα υπόλοιπα δωμάτια. Μάλλον αν έμεναν άλλοι στο σπίτι αυτό δεν θα μου άρεσε τόσο.

- Σε ποιο μέρος σου αρέσει να επιστρέφεις;

Στα δύο αγαπημένα μου νησιά. Την Σέριφο και τη Σύρο. Το κάθε ένα για ξεχωριστούς λόγους. Η οικογένεια του πατέρα μου κατάγεται από την Σέριφο, αλλά στη Σύρο περνάω αρκετές μέρες του χρόνου μου. Κοινό στοιχείο, όμως, είναι ότι και τα δύο σου δίνουν την ευκαιρία να εκτιμήσεις το ελληνικό τοπίο και να επανεξετάσεις την σχέση σου με την φύση.

-------------------------------------------

Δείτε το έργο rooms to let στους δράστες

tags: blogging / πρόσωπα