Δίνοντας ραντεβού στην Αθήνα με μια αρχιτέκτονα και έναν ποιητή

bloggermetamatic:taf 12.11.2014
τέχνες-πολιτισμός

Σε ποια σημεία της πόλης δίνουν ραντεβού μια αρχιτέκτονας και ένας ποιητής; Η Αγγελική (aka Sublolita) και ο Δημήτρης (aka Latenighter) γυρίζουν στην Αθήνα προσπαθώντας να αποκωδικοποιήσουν την ιστορία των κτιρίων και τις κρυμμένες λέξεις στα πεζοδρόμια. Δίνουν ραντεβού σε ένα διαφορετικό σημείο κάθε φορά, καταγράφουν τη διαδρομή τους από διαφορετικές αφετηρίες και όταν φτάνουν στο σημείο παρατηρούν, ρωτούν, αναρωτιούνται.

Στις 20 Νοεμβρίου η Sublolita και ο Latenighter μαζί με αγαπημένους ανθρώπους της πόλης συναντιούνται στα δωμάτια του metamatic:taf σε μια ακόμη διαδρομή παράλληλη και εφαπτόμενη. Δε γινόταν να μην κουβεντιάσουμε μαζί τους λίγο πριν μας παρουσιάσουν στο ShoegazingCity project εδώ στο metamatic:taf.

Πώς προέκυψε η ιδέα για αυτή τη στήλη-ημερολόγιο;

Η βασική ιδέα ξεκίνησε από το blog της Αγγελικής (sublolita.tumblr.com), αλλά και από το λογαριασμό της στο instagram, όπου είχε συνθέσει μια ολόκληρη σειρά από φωτογραφίες με πόδια, πατώματα, που έλεγαν κάθε φορά μια ιστορία. Ζήλεψα αμέσως (το κάνω συχνά)! Της είπα τότε: «Το ξέρεις ότι κάνεις shoegazing;» Τότε, μας ήρθε στο μυαλό κατευθείαν η shoegaze μουσική. Αρχίζοντας να μπαίνω κι εγώ όλο και περισσότερο στο τριπάκι, αποφασίσαμε, λίγο καιρό μετά, να «συναντηθούμε». Με απανωτά brainstorming, καταλήξαμε σε αυτό που βλέπετε εδώ και έναν χρόνο στην popaganda.

Αρχιτεκτονική και ποίηση… πού τέμνονται τελικά;

Τέμνονται στην κοινή αναζήτηση του χώρου και του σύγχρονου ατόμου όπως εκείνο εντάσσεται στο (αστικό) περιβάλλον του ― απλώς, με διαφορετικά μέσα. Και τα δύο παρατηρούν, αναλύουν, σχεδιάζουν, καταγράφουν, αναβιώνουν ή και θάβουν για πάντα. Τώρα, αν όλα αυτά γίνονται στην αρχιτεκτονική με το Autocad και στην ποίηση με το Word, λίγη σημασία έχει. Εξάλλου, γι’ αυτό κάναμε αυτήν τη στήλη, για να δείξουμε ότι δεν έχει και πολλή σημασία.

Ποια είναι η αγαπημένη σας προσωπική διαδρομή στην πόλη;

Όποια «βόλτα» αναδεικνύει την Αθήνα που δεν βλέπουμε στη διαδρομή, ας πούμε, σπίτι-δουλειά-σπίτι, σ’ αυτό που λέμε «καθημερινότητα» (μισητή λέξη). Αγαπημένη μας προσωπική διαδρομή είναι όλο το «ταξίδι» του ηλεκτρικού από την Κηφισιά στον Πειραιά, όπου βλέπεις όλο το φάσμα της Αθήνας και δεν το προσέχεις πολύ, γιατί είσαι μέσα σ’ ένα μέσο μεταφοράς, που έχει ένα τέρμα, αλλά κάτι γίνεται στο μεταξύ. Οι βόλτες μας θέλουν να αναδεικνύουν τα κομμάτια της πόλης που γίνονται χαλί να τα πατήσουμε, αλλά απαξιώνουμε να τους ρίξουμε μια ματιά. Είναι παράξενη πόλη η Αθήνα. Έχουμε προσδοκίες από μια πόλη που δεν έχουμε διάθεση να ψηλαφίσουμε. Κρίμα δεν είναι;

Πόσο εύκολο/δύσκολο είναι να περιηγείται κανείς στην Αθήνα με τα πόδια;

Είναι ευκολότερο απ’ ό,τι νομίζουμε. Μπορούμε, φυσικά, να γκρινιάζουμε μονίμως για τ’ ότι δεν είναι πόλη φιλική στον περιπατητή. Αλλά δεν γίνεται την ίδια ώρα να παίρνουμε παντού το αυτοκίνητό μας και (σχεδόν) καθόλου τα μέσα μεταφοράς. Πρέπει ν’ αποφασίσουμε τι θέλουμε, πώς το θέλουμε και γιατί το θέλουμε. Η αλήθεια είναι ότι η Αθήνα περπατιέται. Πρέπει να περπατηθεί. Η απάντηση σ’ ένα ενδεχόμενο «γιατί;» είναι πάλι απλή: γιατί λέει μια ιστορία που είναι ωραίο να την ακούσεις.

Ποιο είναι το πιο περίεργο που έχει συμβεί σε αυτές τις κοινές σας shoegazing διαδρομές;

Ο Δημήτρης ανακάλυψε ότι έχει ακροφοβία! Στη βόλτα που κάναμε παρέα με τον Dozen Draft, βρεθήκαμε σε μια εσωτερική ταράτσα. Αποφασίσαμε να βγάλουμε φωτογραφία στην άκρη της, καθισμένοι σ’ ένα πεζούλι, με τα πόδια στο κενό των 10 μέτρων. Όταν κάθισε ο Δημήτρης, μου λέει: «Αγγελική, δεν την παλεύω, ιδρώνω και ζαλίζομαι». Έβγαλα τη φωτογραφία γρήγορα και μετά τον βοήθησα, πιάνοντάς τον από την πλάτη, να γυρίσει και να πατήσει ξανά στα πόδια του. Έκτοτε, ονομάσαμε το «θέμα» του αυτό acrophobia nervosa.