Μοναχικοί, ασπρόμαυροι δρόμοι

bloggerVassiliki Kotzia 20.3.2014
τέχνες-πολιτισμός

Οδηγείς στο ύπαιθρο, χειμώνα, με τον ήλιο να τρέχει ανάμεσα σε σύννεφα, τη μουσική να παίζει δυνατά και τις έγνοιες σου να τρώνε τη σκόνη σου κατάμουτρα. Είσαι μόνος στον κόσμο; Όχι, αλλά έτσι μοιάζει.

Αυτή την –αγαπημένη και αδιάκοπα ποθητή – εικόνα, την οποία έχω εγώ στο μυαλό μου, ο Miro Simko την έχει στις φωτογραφίες του. Ο αυτοδίδακτος φωτογράφος από τη Σλοβακία βάζει μέσα στο κάδρο του δύο στοιχεία: έναν τόπο και έναν άνθρωπο, εποχούμενο ή όχι. Στις εικόνες του υπάρχει χώρος για έναν άνθρωπο μόνο. Μοναξιά ή μοναχικότητα; Ο ίδιος επιλέγει τη δεύτερη εκδοχή, όμως ο καθένας μπορεί να ερμηνεύσει τις εικόνες του όπως εκείνος αγαπά.

Ο Simko πειραματίζεται με την προοπτική, με την αντίθεση φωτός-σκιών και με τον τρόπο που εντυπώνεται το περιβάλλον στο ανθρώπινο μάτι και, κατ’ επέκταση στο μυαλό. Ωστόσο, η πιο ενδιαφέρουσα παράμετρος της δουλειάς του είναι η αντίθεση κίνησης και ακινησίας. Ο δρόμος είναι εκεί και θα μείνει, ο άνθρωπος είναι περαστικός. Η στατική εικόνα έχει μία αξιοσημείωτη δυναμική.

Για τον φωτογράφο, η ασπρόμαυρη φωτογραφία αποκαλύπτει πτυχές της εικόνας που, όπως σημειώνει ο ίδιος στην ιστοσελίδα του, «σε μία έγχρωμη εκδοχή θα χάνονταν κάτω από στρώματα χρώματος».

Για τον θεατή, η εικόνα είναι παραίνεση για ταξίδι, στο ύπαιθρο, χειμώνα, με τον ήλιο να τρέχει ανάμεσα σε σύννεφα, τη μουσική να παίζει δυνατά και τις έγνοιες να τρώνε τη σκόνη του κατάμουτρα.

Εξωτερικό link

http://mirosimko.weebly.com/index.html

Δείτε επίσης

pointgreek - οι ελληνικές γωνιές στα πέρατα της γης με ένα κλικ

Τα φερμουάρ της πραγματικότητας

Χιλιάδες κλασσικά κόμικς –δωρεάν

tags: blogging / φωτογραφία