Τα φερμουάρ της πραγματικότητας

bloggerGrigoris Miliaresis 13.3.2014
τέχνες-πολιτισμός

Στην Ελλάδα έχουν ταυτιστεί με την εταιρεία ΖΑΜΑ (όσοι κυκλοφορούν στο ιστορικό κέντρο θα την έχουν πετύχει κάπου μεταξύ Αιόλου και Ευριπίδους) ενώ στο εξωτερικό με την ιαπωνική ΥΚΚ η οποία δεν τα εφηύρε μεν αλλά ήταν (και εν πολλοίς παραμένει) ο μεγαλύτερος κατασκευαστής. Ο θρύλος λέει ότι ο εφευρέτης τους δεν κατέθεσε αίτηση ευρεσιτεχνίας χάνοντας την ευκαιρία να γίνει δισεκατομμυριούχος καθώς παραμένουν μια από τις πιο πρακτικές μεθόδους για να ανοιγοκλείνει κανείς τα ρούχα του. Ναι, ο λόγος για τα φερμουάρ, μόνιμο σύντροφο των δυτικών ρούχων από τις αρχές του 20ου αιώνα, συνήθως σαν εξάρτημα και συχνά και σαν αξεσουάρ (όσοι θυμούνται την «πανκ» αισθητική της δεκαετίας του ’80 καταλαβαίνουν τι εννοώ).

Ο (επίσης Ιάπωνας) καλλιτέχνης Τζουν Κιταγκάουα βλέπει παρ’ όλα αυτά στα φερμουάρ κάτι παραπάνω: ένα –κυριολεκτικό- άνοιγμα στην πραγματικότητα πίσω από αυτό που βλέπουμε συνήθως. Και τα τελευταία χρόνια, δημιουργεί εγκαταστάσεις στήνοντας τεράστια φερμουάρ σε τοίχους και πατώματα κτηρίων (και ενίοτε λιμνών ή πεδιάδων) τα οποία αφήνει σκόπιμα μισάνοιχτα ώστε ο θεατής-επισκέπτης να δει τι κρύβουν από πίσω. Παρότι δε συχνά το «από πίσω» είναι επίσης κατασκευασμένο από τον κ. Κιταγκάουα, η αίσθηση ότι μπορείς να δεις κάτι πέρα από το ορατό και το συνηθισμένο παραμένει. Ποιος είπε άλλωστε ότι η τέχνη πρέπει να είναι πάντοτε ρεαλιστική απεικόνιση της πραγματικότητας;

Εξωτερικό link

Τζουν Κιταγκάουα

Δείτε επίσης

Αριστουργήματα κατά τύχη

Το drag show των τυράννων

Ο κόσμος από ψηλά

tags: blogging / installation